عشق وحشی

 

بر  لب   آمد  جان  و    لب  جانانه  را بر خود  ندید

                                             کز  همه    ببریده ام       اما     ز  تو   نتوان   برید

گر چه او  ما  را به هیچ   اندر همه   عالم  فروخت

                                              ما دل  او  را  به  عالم     کی    توانستی    خرید

در  خمار  چشم   اویم    مستی ام    رفته  ز یاد

                                              شاخی  از گل  دارم  و   دل  بر  کجا   شاید  پرید

سعی ام این  بود  و  نگویم   درد دل  را  با تو یار

                                              بر دهان  شد جان و  طاقت بر سر طغیان  رسید

بس  سخن  آمد  زمنصور و  بسی  بر نظم  شد

                                               لکن  او  دل  برده و    دل    بهر  او    باید   طپید

 


نوشته شده در پنجشنبه 19 شهریور 1388 ساعت 03:20 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

گذشت لحظه های با تو بودن
و در پاییز عشقمان
نامی از دوست داشتن باقی نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بی رحم تقدیر
درو کرد گندمزار دلهایمان را
و تهی شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده های غمگین
در آن کویر آرزو
شاعری دل شکسته و تنها
می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها
شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکی به یاد همه خاطره ها ....


نوشته شده در چهارشنبه 18 شهریور 1388 ساعت 02:26 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

وقتی نیستی همه دنیا رو سرم          انگاری خراب شد و دلم شكست
ساز من زانوی غم بغل گرفت
        
وقتی كز كرد گوشه اتاق نشست
  هر وقت كه بارون میزنه تو رو كنارم میبینم 

حس میكنم پی منی هنوزم عاشق ترینم

از وقتی رفتی هیچ كسی هم درد و هم رازم نشد
هیچ كسی حتی یه دفعه هم غصه سازم نشد
           

  رفتی ولی بدون هنوز عاشقتم تا پای جون  
  دل بهاریم عاشقه چه تو بهار چه تو خزون          
هر وقت كه بارون میزنه
  تو رو كنارم می بینم
  حس میكنم پیش منی هنوزم عاشق ترینم

توی آسمن دنیا هر كسی ستاره داره
چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره
واسه من تنهایی درده
درد هیچ كس و نداشتن
هر گل پژ مرده ای رو تو كویر سینه كاشتن
دیگه باور كردم این رو كه باید تنها یمونم
تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

روزگار غریبیست نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر اتش سوسن و یاس

روزگار غریبیست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را در خانه به سفره نشسته است

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد...

عشق، عشق می آفریند

عشق، زندگی می بخشد

زندگی، رنج به همراه دارد

رنج، دلشوره می آورد

دلشوره، جرات می آورد

جرات، اعتماد به همراه دارد

اعتماد، امید می بخشد

امید، زندگی می بخشد

زندگی ، عشق می آفریند...

كوچه

یاد آن كوچه بخیر

یاد آن كوچه خوب...

یاد آن سرو بلند

یاد آن عشق سپید

كوچه در عمق دل

مثل یك ستاره است

و من وكوچه دل ...

مثل یك راز قشنگ

كه هر سو از آن

غرق در بوی آبی نیلوفر است

كوچه دلم

مهربان با یاس هاست

مهربان با بوسه هاست

ای هم نفس روزهای تنهایی هایم:

روزهای سرد زندگی با وجود پر مهر و گرم تو رنگ زیبای عشق را به خود گرفته برای تمام خوبی هایت سپاسگذارم دشتی ا زشقایق تقدیم به تو............

و برای روح پاك و معصومت همیشه سبز بودن را آرزو می كنم..........

ای بیداری رویای شیرین من ....... جان نمی دانم مهر تو را در دستان پینه بسته كدامین باغبان در باغچه دلم كاشت كه هنوز بوی پو نه های باران خورده را می دهد......

 

صداقت

امروز قفس تنهایی ام را می شكنم آینه دل را از غبار دورنگی پاك می كنم تا تصویر صداقت را روشن تر ببینم.بالهایم به لطافت پر پروانه است می خواهم تا آسمان آبی تا دل نرم ابرهای سپید بال بزنم تا آنجا كه كینه و ریا وجود ندارد.

سكوت شب

سكوت شب بر زخم دلن چنگ می زند وگاهی ناله شب خواب شیرین مرا بر هم می زند. اگر ستاره ها نبودند دلم به فردا نمی رسید

باران

زیر باران بیا قـدم بزنیــــم                     حـــرف نشنیده ای بزنیــــم

 

نو بگوئیم و نو بیندیشیم                     عادت کهنه را به هم بزنیم

 

وز باران کـــمی بیاموزیم                      که بباریم و حرف کم بزنیم

 

کم بباریم اگر ولی همه جا                   عالمی را به چهره نم بزنیم

 

چتر را تا کنیم و خیس شویم                لحظه ای پشت پابه غم بزنیم

 

سخن ازعشق خودبخود زیباست         سخن عاشقانــــــــــه ای بزنیم

 

قلم زندگی به دست دل است                زنــــدگی را بیا رقـــــــم بزنیم

بی شكیب تر از دریا

از نهایت افق می آیی. آفتاب و اینه به استقبال تو می آیند. بی شكیب تر از ابرهایم.كو بهانه ای تا دلتنگی ام را ببارم؟

هر روز صبح به جستو جویت بر می خیزم و شب به گفتگو دلم می نشینم .شاید این آخرین جمعه ای باشد كه بی شكوفه

                                                    

معبودا

ای خالق لحظه های ناب معبودا ای راز نهفته در زمزمه های زلال دریا ای بالاتر از شوق پرواز ای حقیقت آشكار من بانی فریبهای خویشم من غوغای بی صدای حسرتهایم و همیشه محتاج تو

بی وفایی دل آدمی را به سرمای زمستان تبدیل می کند بی وفایی اشعتر دوست داشتن را به غم نوشته های تنهایی تبدیل می کند  بی وفایی آخر نداشتن هاست آخر تمام سکوت هایی که باید به نوا می آمد

تمام لحظه هایی که برای زمان رفت را بی وفا   به تبعیدی  نیش خندی می کند برای آدمی آری بی وفایی سردترین لحظه های تنهایی را با خود به همه جا می برد  حتی صداقت هم تا مدتها بی وفایی فرض می شود هر چند بی وفایی دگر رسمی از جامعه شده

اما بی وفایی دلگیر است درست به مانند او که بی وفایی

کرد..... و رفت


نوشته شده در یکشنبه 15 شهریور 1388 ساعت 10:20 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |



به تو عادت کرده بودم

ای به من نزدیک تر از من

ای حضورم از تو تازه

ای نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم

مثل گلبرگی به شبنم

مثل عاشقی به غربت

مثل مجروحی به مرهم

لحظه در لحظه عذابه

لحظه های من بی تو

تجربه کردن مرگه

زندگی کردن بی تو
نوشته شده در جمعه 30 مرداد 1388 ساعت 03:01 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |




تكیه به شونه هام نكن 

من از تو افتاده ترم

ماكه به هم نمی رسیم


بسه دیگه بزار برم


در راه رسیدن به تو گیرم كه بمیرم

اصلا به تو افتاده مسیرم كه بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم

یا تنگ در آغوش بگیرم كه بمیرم


كاش رویاهایمان روزی حقیقت می شدند

تنگنای سینه ها دشت محبت می شدند

سادگی مهر و وفا قانون انسان بودن است

كاش قانون هایمان یكدم رعایت می شدند

اشكهای همدلی از روی مكر است و فریب


كاش روزی چشمهامان با صداقت می شدند

گاهی از غم می شود ویران دلم


كاش بین دلها غصه ها مردانه قسمت می شدند

دوست دارم تو سخن گویی و من گوش كنم


غم دل را به كلام تو فراموش كنم


سینه بشكافم و قلبم به تو تقدیم كنم


تا بدانی كه فقط جای تو در قلب من است

از معنی انتظار یك لحظه بایست


دیوانه شدن به خاطرت كافی نیست

یك لحظه بایست و یك جمله بگو


تكلیف دلی كه عاشقش كردی چیست؟

 


نوشته شده در پنجشنبه 29 مرداد 1388 ساعت 03:48 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |

 

         غم تنها ترین تنهای دنیا

                                                                         تویی زیباترین زیبای دنیا

           تو مثل امید یک قناری  

                                                                    قراری بر دل هر بی قراری

           منم یلدای بی پایان عاشق

                                                                      تو بودی مرحم زخم شقایق

         تویی لالایی خواب خوش آواز

                                                                    بالم را مشکن در اوج پرواز

            نگاهت را می پرستم ای نگارم

                                                                    فدای تار مویت هر چه دارم


نوشته شده در چهارشنبه 28 مرداد 1388 ساعت 09:44 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |



بعد از تو من چه کنم
با این دل تنها
تنها دعا میکنم
به اندازه ی تنها ییها یم
خوشبخت شوی
اما
پریچهرمان را خواندی با گریه هایم گریه کردی
با خنده هایم خندیدی
مرحبا بر تو آفرین
اما تو کجا خواهی نوشت از بی وفایی بازی روزگار
من می نویسم تو بخوان
اما دیگر با گریه هایم گریه مکن
بگذار در این تنهایی
بغض غزلگریه هایم را
با یاد تو گریه کنم




هر چند که گریه هایم از شانه های تو بی نصیب است
هر وقتی غروب غزلی دلتنگی برای شب نوشت و رفت
من به شوق هرم گرم نفسهایت
دل را در تنهایی به یاد و خاطره های تو سر گرم می کنم
ترا به حرمت دلتنگیها ی عاشقی
هرگز فکر نکن که تنهایی
بدان که همیشه چشمانی نگران توست

می توانم شعر کنم بآسانی
همهْ آن تپش,قلب, دریایی
کز بیقراری,
دیداری
موج می شود.

آن که می آید،
آن قطرهء مهربانی
که بر دستان, کف آلودهء رودی
چون آواز می آید.

می توانم شعر کنم بآسانی
پرواز, باژگونهء آبشاری
کز برای, بوسه ای بر صخره ای
- که فرود را زیبایی بخشید -
درد, بَدنامی را بوسه می شود.

باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت


باز من ماندم و یك مشت هوس
باز من ماندم و یك مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابید


باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش توفان بود


یاد آنشب كه ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق

یاد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
كه سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند بجای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشك
حسرتی یخ زده در خنده سرد

                               پایان                                   


نوشته شده در چهارشنبه 28 مرداد 1388 ساعت 12:12 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |

به تو عادت کرده بودم

 
ای به من نزدیک تر از من

 
ای حضورم از تو تازه


ای نگاهم از تو روشن

 
به تو عادت کرده بودم


مثل گلبرگی به شبنم


مثل عاشقی به غربت


مثل مجروحی به مرهم


لحظه در لحظه عذابه


لحظه های من بی تو


تجربه کردن مرگه


زندگی کردن بی تو


من که در گریزم از من


به تو عادت کرده بودم


از سکوت و گریه شب


به تو حجرت کرده بودم


با گل و سنگ و ستاره


از تو صحبت کرده بودم


خلوت خاطره هامو


با تو قسمت کرده بودم


خونه لبریز سکوته


خونه از خاطره خالی


من پر از میل زوالم


عشق من تو در چه حالی


نوشته شده در دوشنبه 26 مرداد 1388 ساعت 11:07 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

 

صدای عاشقی

 

صدای عاشقی را من شنیدم

 

نگاهی خوشتر از عشقم ندیدم

 

به دنیای دگر من کوچ کردم

 

که دنیا بهتر از عشقم ندیدم

 

من عاشق بودم و دیوانه گشتم

 

که چشمان تو را عاشق که دیدم

 

پری دخت تمام خواب رویا

 

توی عشق عاشق تر از تو من ندیدم


نوشته شده در دوشنبه 26 مرداد 1388 ساعت 12:52 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

            ترسم آخر ز عشق تو دیوانه شوم

                                                     بی خود از خود شوم راهی میخانه شوم

        آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب

                                                  نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب

                                                ***

      نخواهم گل ، که گل بی اعتبار است

                                                    تمام عمر گل فصل بهار است

        تو را میخواهم از گلهای عالم

                                                      که بوی تو همیشه ماندگار است

 ***

        جهان یادگار است و ما رفتنی

                                                              به گیتی نماند بجز گفتنی

        سرانجام باید که در خاک رفت

                                                             خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت

***

     با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

                                                         تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

     عاشق شو ارنه روزی کار جهان براید

                                                      ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

 

***

 

      در نظر بازی ما بی خبران هیرانند

                                                         ما چنینیم که نمودیم دگر عشق دانند

     عاشقان نقطه ی پرگار وجودند ولی

                                                     عشق دانند که در این دریای سرگردانند

 


نوشته شده در یکشنبه 25 مرداد 1388 ساعت 09:49 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |

 

         می توان از داغ تو هردم گریست

           یا میان میکده مر دانه زیست

              از خیال دیدنت دیوانه شد

       یا ز داغت سوخت دیگر چاره نیست

            بر سر کویت نشست و زار زد

            همچون مجنون بر در دیوار زد

            جامع از تن بر کشید و پاره کرد

           از غمت خود را شکست زار زد


نوشته شده در یکشنبه 25 مرداد 1388 ساعت 07:18 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |

 

وقتی کسی رو دوست داری،حاضری جون فداش کنی حاضری دنیارو بدی،فقط یه بار نیگاش کنی به خاطرش داد بزنی،به خاطرش دروغ بگی رو همه چی خط بکشی،حتّی رو برگ زندگی وقتی کسی تو قلبته،حاضری دنیا بد بشه فقط اونی که عشقته،عاشقی رو بلد باشه قید تموم دنیارو به خاطرِ اون می زنی خیلی چیزارو می شکنی ، تا دل اونو نشکنی حاضری که بگذری از دوستای امروز و قدیم امّا صداشو بشنوی ، شب از میون دوتا سیم حاضری قلب تو باشه ، پیش چشای اون گرو فقط خدا نکرده اون ، یه وقت بهت نگه برو حاضری هر چی دوست نداشت ، به خاطرش رها كنی حسابتو حسابی از ، مردم شهر جدا کنی حاضری حرف قانون و ، ساده بذاری زیر پات به حرف اون گوش کنی و به حرف قلب باوفات وقتی بشینه به دلت ، از همه دنیا می گذری تولّد دوبارته ، اسمشو وقتی می بری حاضری جونت و بدی ، یه خار توی دستاش نره حتی یه ذرّه گرد وخاک تو معبد چشاش نره حاضری مسخرت کنن ، تمام آدمای شهر امّا نبینی اون باهات ، کرده واسه یه لحظه قهر حاضری هر جا که بری ، به خاطرش گریه کنی بگی که محتاجشی و ، به شونه هاش تکیه کنی حاضری که به خاطر ، خواستن اون دیوونه شی رو دست مجنون بزنی ، با غصه هاهمخونه شی حاضری مردم همشون ، تو رو با دست نشون بدن دیوونه های دوره گرد ، واسه تو دست تکون بدن حاضری اعتبارتو ، به خاطرش خراب کنن کار تو به کسی بدن ، جات اونو انتخاب کنن حاضری که بگذری از ، شهرت و اسم و آبروت مهم نباشه که کسی ، نخواد بشینه روبروت وقتی کسی تو قلبته ، یه چیزقیمتی داری دیگه به چشمت نمی یاد ، اگر که ثروتی داری حاضری هر چی بشنوی ، حتی اگه سرزنشه به خاطر اون کسی که ، خیلی برات با ارزشه حاضری هر روز سر اون ، با آدما دعوا کنی غرورتو بشکنی و باز خودتو رسوا کنی حاضری که به خاطرش ، پاشی بری میدون جنگ عاشق باشی اما بازم ، بگیری دستت یه تفنگ حاضری هر کی جز اونو ، ساده فراموش بکنی پشت سرت هر چی میگن ، چیزی نگی گوش بكنی حاضری هر چی که داری ، بیان و از تو بگیرن پرنده های شهرتون ، دونه به دونه بمیرن وقتی کسی رو دوست داری ، صاحب کلّی ثروتی این گنج خیلی قیمتی نذار كه از دستت بره...


نوشته شده در یکشنبه 25 مرداد 1388 ساعت 10:56 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

 

از اصل خود دور بودم  

 

 به توکه آشنا بودی رسیدم

 

دل دادم ودل کندن برایم مشکل بود

 

تو مجنون بودی ومن لیلی

 

فراموش کردم که لیلی بی مجنون است

 

یک روزکه آمدم بگویم دوست دارم

 

تورادیدم که بادیگری نشسته ای

 

یافتم که تو از من غریب تری

 

ازکنارت آرام گذشتم که مراببینی

 

بی اختیار درکنارت نشستم

 

باتوازدردهایم گفتم:

 

اما انگارتومرانمی دیدی

 

شاید دیگرمرا نمی خواستی

 

با ندیدنت مرا له کردی

 

آهسته بلند شدم در خیال خود می گفتم شاید ندیدی؟

 

این بارآرامتربروشاید ببیند

اینبارباندیدنت مرا به مرگ فروختی.......


نوشته شده در شنبه 24 مرداد 1388 ساعت 06:05 ب.ظ توسط |تبسم |نظرات |

نمی بخشمت...........
به خاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی...
به خاطر تمام غم هایی که بر صورتم نشاندی
به خاطر دلی که از من شکستی
به خاطر احساسی که از من پر پر کردی
به خاطر زخمی که بر وجودم نشاندی
به خاطر همه ............................

اما همه را بخشیدم بخشیدم
به خاطر عشقی که در قلبم حک کردی

پسر نگاهی به دختر کرد و گفت حالا که کنار ساحل هستیم
بیا یه آرزوی قشنگ بکنیم دختر با بی میلی قبول کرد
پسر چشماشو بست و گفت کاشکی تا آخر دنیا عاشق هم بمونیم ...
بعد به دختر گفت حالا تو آرزوتو بگو دختر چشماشو بست
و خیلی بی تفاوت گفت: کاشکی همین الان دنیا تموم بشه ...
وقتی چشماشو باز کرد پسر رو ندید فقط چند تا حباب رو آب دید .


نوشته شده در شنبه 24 مرداد 1388 ساعت 01:28 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |

پس از آن غروب رفتن


اولین طلوع من باش


من رسیدم رو به آخر


تو بیا شروع من باش



شبو از قصه جدا کن


چکه کن رو باور من


خط بکش رو جای پای


گریه های آخر من



اسمتو ببخش به لبهام


بی تو خالیه نفسهام


قد بکش تو باور من


زیر سایه بون دستام



خواب سبز رازقی باش


عاشق همیشگی باش


خسته ام از تلخی شب


تو طلوع زندگی باش


من پر از حرف سکوتم


خالیم رو به سقوطم


بی تو و آبی عشقت


تشنه ام کویر لوتم



نمیخوام آشفته باشم


آرزوی خفته باشم


تو نـذار آخـر قصه


حرفـمو نگفته باشم

 

 


نوشته شده در شنبه 24 مرداد 1388 ساعت 12:30 ق.ظ توسط |تبسم |نظرات |


قالب وبلاگ : فقط بهاربیست